7/26/2013

Το τελευταιο ''Αντίο''

Τιναχτηκε με δυναμη.
Ανοιξε τα ματια.
Λουσμενος στον ιδρωτα σηκωθηκε αργα προς το παραθυρο και τραβηξε την κουρτινα..
Πυχτο σκοταδι..

Τι ωρα να πηγε??
Αποκοιμηθηκε, δεν επρεπε.
Τα ειχε σχεδιασει ολα μεχρι τελευταιας λεπτομερειας.
Δεν επρεπε.

Ομως εχει χρονο ακομη.
Δεν πρεπει να τον πτοησει που αλλαξε για λιγο το  Σχεδιο.
Ειναι μεγαλη παγιδα αυτο, το ξερει.
Θ' απογοητευτει.
και η απογοητευση θα φερει την αναβολη
αλλα μια καταραμενη αναβολη...
που εγινε συνηθεια..

Ομως οχι.
Δεν πρεπει να αναβαλλει.
Τωρα ειναι η ωρα, η στιγμη η καταλληλη.
Το ξερει.
Το νιωθει.
Το φωναζουν ολα γυρω του..
Το ψυθιριζουν ολα μεσα του..
Κι ειναι ενας ψυθιρος ατερμονος, ανελεητος, χειροτερος κι απο σπαραχτικη κραυγη.

Πρεπει να τονε σταματησει αυτον τον ψυθιρο.
Πρεπει.

Ηρθε η ωρα.

Κοιταζει το ρολοι.
Σε λιγο θα ξημερωσει, δεν εχει χρονο  για χασιμο..

Μα ετσι κι αλλιως τι νοημα εχει πια ο χρονος γι' αυτον?

Παρ' ολα αυτα ντυνεται αργα,
σαν να ειναι κι αυτο μια ιεροτελεστια..
Φοραει το αγαπημενο το πουκαμισο.
Ναι ετσι ειναι το πρεπον.
Για ενα Σχεδιο σαν κι αυτο πρεπει να το φορεσει...

Βαδιζει προς την πορτα και κοιταζει γυρω του τους ξεβαμμενους τοιχους,
τους παλιους πινακες, τα ξεθωριασμενα πορτραιτα που στεκουν και τον κοιταζουν χλευαστικα...
Παντα μισουσε τα πορτραιτα.
Τωρα νιωθει το ειρωνικο βλεμμα τους πανω του, σαν να τον κατακρινουν για τη δειλια του.

''Μα δεν ειναι δειλια το Σχεδιο μου. 
Ειναι μια πραξη σπουδαια. Φανερωνει ενα μεγαλειο ψυχης''

Κοιταζει ακομα γυρω του εξεταστικα, σαν να θελει να ρουφηξει τις εικονες, τα πραγματα, τον αερα..
Χρειαζεται αερα.

Βγαινει στο δρομο..
Μια ησυχια τρομαχτικη τον τυλιγει..
Η ησυχια ηταν παντοτε ο πιο μεγαλος του φοβος, ενα κινδυνος ακαθοριστος πως θα ξεσπασει ο κοσμος να διαλυσει τη γαληνη..

Τωρα ομως την θελει αυτη την ησυχια.
Τη ζητα απεγνωσμενα.
Ειναι που τον κουρασανε τα λογια τα μεγαλα των ανθρωπων..
Ειναι που νιωθει τοσο κουρασμενος...

Κοιταζει μπροστα του.Εφτασε κι ολας στο ποταμι..
Πρωτη φορα του φανηκε τοσο συντομος ο δρομος.

''Εφτασε η στιγμη.''

Βαζει το χερι του στην τσεπη.
Ειναι εκει.

Μα πως θα φυγει ετσι??
Πρεπει κατι να γραψει, ετσι δεν συνηθιζεται??

Κοβει ενα φυλλο απο το σημειωματαριο του και σκεφτεται τι να γραψει...
Δεν ξερει τι πρεπει να γραψει κανεις σε μια τετοια περιπτωση...

Ετσι γραφει αυτο που αισθανεται...

''Νιωθω τοσο κουρασμενος...Κι ειναι καιρος να χαιρετισω τον κοσμο μας..Καληνυχτα...''

Βαζει ξανα το χερι στην τσεπη.
Χαμογελα.

Κοιταζει γυρω του..
το ποταμι, τον ηλιο που ξεπροβαλει...
Αυτο ηταν και το Σχεδιο.
Να ειναι τουτη η τελευταια του εικονα...

Χαμογελαει..


''Αντιο...Ωρα να φευγω...''












Δεν υπάρχουν σχόλια: