7/28/2013

Αχαριστία.

Ο ανθρωπος ειναι αχαριστο πλασμα.

Οσα κι αν εχει, οτι κι αν αποχτησει και κανει, παντα ζηταει το παραπανω.
Αυτο το μαγευτικο και τοσο καταραμενο ''Ανεφικτο'' τον τυραννα μεχρι να κλεισει τα ματια του.
Κι ετσι πορευεται.
Αδιαφορωντας για οσα εχει, για οσα ειναι και κυνηγωντας απελπισμενα το απιαστο..

Και που οδηγει τελικα ολη αυτη η ματαιοδοξια?
σε μια πικρια πως ποτε δεν θα ειναι αυτο που θελει...
κι η πικρα γινεται μιζερια
κι η μιζερια μεταμορφωνεται σε δυστυχια...

Και καπως ετσι περναει η ζωη μεσα στη φαντασιωση μιας αλλης ζωης ξενης, που τοσο ποθει να γευτει αλλα παντοτε την βλεπει απεναντι να τον κοιταζει ειρωνικα.
Μια ζωη απενταντι του, στατικη, σε αποσταση ασφαλειας, που οσο κι αν απλωσει το χερι του ποτε δεν θ' αγγιξει...

Ο ανθρωπος ειναι αχαριστο πλασμα.
Κοιταζει τον διπλανο του και βλεπει οσα του λειπουν.
Κοιταζει το ζευγαρι στο διπλα τραπεζι και νιωθει πιο εντονα την μοναξια του.
Κοιταζει σκελετωμενα μοντελα στα περιοδικα και τον βασανιζει πιο πολυ η  ασχημη-οπως πιστευει- μορφη  του.
Περιπλανιεται σε πλουσιες γειτονιες με βιλες, πισινες και ακριβα αυτοκινητα και αισθανεται κι αλλο τη φτωχεια του.
Τη φτωχεια της ψυχης του ομως δεν την αισθανεται...

Κοιταζει το ειδωλο του στον καθρεφτη και τον βασανιζει η ασχημια του.
την ασχημια της ψυχης του ομως δεν την αισθανεται...

Ο ανθρωπος ειναι αχαριστο πλασμα.
Παλευει να κερδισει κατι κι οταν το κανει δικο του το υποτιμα και λεει <<αυτο ητανε??>>
Ακομα κι οταν ειναι σιγουρος πως οταν το εχει θα ειναι ευτυχισμενος και δεν θα ζητησει τιποτ' αλλο και παλι με το ιδιο ερωτηματικο θα μεινει.
<<Αυτο ητανε??>>

Ο ανθρωπος δεν εκτιμαει οσα εχει.
ουτε και οσα ειναι...
Παντα γυρευει αυτο που εχει ο αλλος
κι αυτο που δεν ειναι...
Και δεν θα ειναι.
Ποτέ.

Κι ομως σκεψου.

Υπαρχουν ανθρωποι διψασμενοι που σαν τους δωσεις μια γουλια νερο χαμογελουν και λενε <<ευχαριστω>>
Αληθεια ειπες ποτε σου ευχαριστω για δεδομενα πραγματα για σενα, μα οχι για ολους, οπως ειναι το νερο??
οπως ειναι η οικογενεια??
Υπαρχουν και ανθρωποι ,ξερεις, που δεν εχουν.
Παιδια ορφανα, ξεχασμενα..
Υπαρχουν ανθρωποι παραλυτοι, αγκιστρωμενοι στη γη
Αληθεια εκτιμησες ποτε την ικανοτητα σου να κινεισαι??
Υπαρχουν ανθρωποι που πεθαινουν μερα τη μερα απο τον καρκινο που τους λιωνει το σωμα και την ψυχη...
Αληθεια εκτιμησες ποτε την υγεια σου??

Υπαρχουν ανθρωποι που ειναι μοναχοι, δεν εχουν κανενα...
Αληθεια ξερεις ποσο τυχερος εισαι που εχεις ανθρωπους να σε αγαπουν??


Κι ομως ο ανθρωπος ειναι αχαριστο πλασμα.
Κι ετσι θα ειναι.
Αυτη ειναι η φυση του.
Η Αχαριστια ειναι κολλημενη στο πετσι του και δεν ειναι ευκολο να την ξεριζωσει.

Κι ομως σκεψου.

Ποσο πιο ομορφος θα ταν ο κοσμος μας αν μπορουσες εστω και λιγο να την ξορκισεις....


4 σχόλια:

Νimertis είπε...

με πολύ ενδιαφέρον διάβασα το κείμενό σου καθώς αναπτύσσεις τη σκέψη σου με μια αφηγηματική ροή που 'δεσμεύει' το βλέμμα και την προσοχή... στον πυρήνα της προβληματικής σου δε είμαι σύμφωνος Ηλέκτρα... εγείρονται ενστάσεις μόνο περιφερειακού τύπου χωρίς όμως να ενδιαφέρουν ιδιαίτερα... να'σαι καλά...

Ηλέκτρα είπε...

σ ευχαριστω πολυ καλε μου!! κι εγω δεν συμφωνω συνηθως με οσα γραφω οταν τα ξαναδιαβασω γιατι πολλες φορες απλα ειναι ξεσπασματα της στιγμης...
θα ηθελα παντως τις ενστασεις σου, θα με ενδιεφερε πολυ!

Iliaxtida είπε...

Συμφωνώ τόσο πολύ...

(ευχαριστώ για το σχόλιο σου στην 'Ανάσα'. Μπήκα μετά από καιρό γι' αυτό άργησα να το δημοσιεύσω)

Ηλέκτρα είπε...

Nα σαι καλα! Μου ειχε αρεσει παρα πολυ το ποιημα σου! :)