9/01/2013

Η ''Άλλη''

Κοιταξε το ρολοι στον απεναντι τοιχο.
Η ωρα ηταν 7.30.
Σε λιγο ο ηλιος θα δυσει..Τωρα που χειμωνιασε νυχτωνει νωρις.
Οχι πως την νοιαζει ιδιαιτερα η δυση του ηλιου.
Καποτε ηταν η αγαπημενη της ωρα, την περιμενε ολη μερα να ερθει.

Οχι πια.

Τα ηλιοβασιλεμματα δεν της κανουν καμια αισθηση.
Πρεπει να φταει που τιποτα δεν της κανει αισθηση πια.
Ναι αυτο ειναι.

Τις σκεψεις της διακοπτει η φωνη της Σαντρας, της ''γριας -μαγισσας'' οπως την αποκαλουνε στα κρυφα με τα αλλα κοριτσια.

<<Νατασσα, πελατης.>>

Ακομα και τωρα, μετα απο τοσο καιρο, το ψευτικο ονομα που της εχουν δωσει ηχει παραξενα στ' αυτια της.
Νιωθει- ή μαλλον της φαινεται, μιας και δεν νιωθει καιρο τωρα- οτι απευθυνονται σε μια αλλη.
Σε μια ξενη, που τιποτα κοινο δεν εχει με αυτη.
Σε μια ξενη που καθολου δεν συμπαθει.
Που ισως και να μισει.
Ναι, μαλλον αυτη ειναι η σωστη λεξη.

Μια ξενη που μισει.

Η φωνη της γριας-μαγισσας φτανει και παλι στ' αυτια της, πιο δυνατη και πιο επιτακτικη, σχεδον βασανιστικη.

<<Νατασσα. Ελα. Τωρα. >>

Σηκωνεται απροθυμα και κατευθυνεται προς στην εισοδο υποδοχης.

Εκει αντικριζει τρεις αντρες.
Ο ενας ειναι γυρω στα 60 σιγουρα, κοντος και ασχημος.
Ο δευτερος ειναι νεαρος και φαινεται τελειως κατεστραμμενος.Τα ματια του ειναι κατακοκκινα, προφανως απο ναρκωτικες ουσιες και μοιαζει εξαντλημενος.(''Παρ' ολα αυτα για να πηδηξει εχει διαθεση.''σκεφτεται.)
Ο τελευταιος ειναι γυρω στα 30, μελαχρινος με κατι εκφραστικα πρασινα ματια και αρκετα ωραιος, θα ελεγε.
Μακαρι να ''παει'' με αυτον,  δεν θελει ουτε να σκεφτεται την πιθανοτητα να παει με καποιον απο τους αλλους δυο.

Κοιταζει την Σαντρα εξεταστικα.
Ειναι γυρω στα 70, κοκκαλιαρα με βαμμενα ξανθα μαλλια και κοντουλα.
Το σκελετωμενο της προσωπο ασχημαινει ακομα περισσοτερο το εντονο βαψιμο της με το κατακοκκινο κραγιον και το υπερβολικο make-up.
Μια κλασσικη αποκρουστικη τσατσα.

Η Σαντρα της δειχνει-προς μεγαλη της απογοητευση- τον παπππου.
Της ερχεται να φωναξει απο την απελπισια της.
Ομως δεν βγαινει ηχος απο το στομα της.
Μονο μια εκφραση δυσφοριας αρκετα εντονη σχηματιζεται στο προσωπο της.
Και ουτε που τη νοιαζει πως φαινεται.

Ο παππους σηκωνεται και κατευθυνεται προς το δωματιο που του δειχνει η Σαντρα.
Εκεινη ακολουθει διστακτικα και ευχεται να τελειωνει το πραγμα οσο πιο γρηγορα γινεται.
Μα πως μπορει να περιμενει κατι τετοιο??
Ο παππους προφανως θα κανει ωρα πολλη να ''τελειωσει''.

Μπαινει στο δωματιο.
Το παρατηρει.
Λες και μπαινει για πρωτη φορα.
Κι ομως, εχει περασει ατελειωτες ωρες εδω μεσα.

Παρατηρει.Υπαρχει ενα διπλο κρεβατι με κοκκινα σεντονια.
Στο ιδιο χρωμα ειναι και οι κουρτινες.
Υπαρχουν ακομη μαυρα φωτιστικα και προστυχες εικονες ολοκληρωνουν τη διακοσμηση.
Σε εναν τοιχο βρισκεται ενας τεραστιος καθρεφτης που απλωνεται σε ολη την εκταση του ετσι ωστε να φτιαχνονται πιο πολυ οι πελατες.

Κοιταζει τον καθρεφτη.
Ειναι ομορφη.
Το ξερει.
Μερικες φορες ευχεται να ηταν το πιο ασχημο πλασμα σ αυτο τον κοσμο.
Αληθεια, το ευχεται.

Ετσι δεν θα χε καμια τυχη σ' αυτη τη δουλεια.
Ετσι θα ηταν εστω λιγο ευτυχισμενη.
Ετσι θα ηταν ''αυτη΄΄ και οχι η αλλη, η ''ξενη'' που τοσο σιχαινεται.

Κοιταζεται.
Τα μακρυα σκουρα μαλλια της πεφτουν σε μπλουκλες μεχρι το στηθος της.
Τα ματια της χανονται μεσα στο εντονο βαψιμο.
Τα χειλη της δειχνουν προστυχα στο κατακοκκινο κραγιον.
Και ειναι ντυμενη ''πορνη''. Φοραει ενα υπερβολικα κοντο μαυρο φορεμα, τοσο ανοιχτο ωστε να μην κρυβει τιποτα απο το μπουστο της.
Ειναι προστυχη.

Μα οχι δεν ειναι αυτη.
Το ξερει, δεν ειναι αυτη.
Ειναι μια ψευδαισθηση ολο αυτο, μια εικονικη πραγματικοτητα, ενα ψευτικο ειδωλο και τιποτε αλλο.
Δεν ειναι αυτη.

Χαμενη στις σκεψεις της εχει ξεχασει το γερο, που ξαφνικα παρεμβαλλεται στις διαδρομες του μυαλου της.

<<Τι θα γινει κοπελα μου? Για να κοιταζεσαι θα σε πληρωσω??Γδυσου.>>

Εκεινη μενει σαστισμενη στην ωμοτητα του.
Αραγε να χει αυτος συζυγο αυτος ο ''ανθρωπος''? Ετσι να της μιλαει αραγε??
Μηπως εχει και παιδια? πολυ πιθανο.

Αρχιζει να γδυνεται προσπαθωντας να μην δειξει την αηδια της καθως τον βλεπει να εχει βγαλει τα ρουχα του και να εχει ξαπλωσει αναπαυτικα στο κρεβατι.
Το σωμα του ειναι γερασμενο, σχεδον αποκρουστικο.
Μα πως γινεται να μην καταλαβαινει ποσο απαισιο ειναι ενας ανθρωπος της ηλικιας του να κανει σεξ με μια εικοσαχρονη κοπελα?
Πως γινεται?? Ποσο διεστραμμενοι ειναι ολοι τους??
Θα μπορουσε να ειναι κορη του.Μα τι λεει?? Σιγουρα τα παιδια του-αν εχει- ειναι μεγαλυτερα σε ηλικια απο αυτην.

Αφου εχει γδυθει εκεινος της λεει να ερθει στο κρεβατι.
Και μονο στην σκεψη οτι θα την αγγιξει την διαπερνα ενα ριγος τρομου.
Μα δεν ειναι η πρωτη φορα που παει με γερο.
Ουτε η πρωτη φορα που κανει σεξ για να πληρωθει.
Μα γιατι  ετσι της φαινεται??
Τα υπολοιπα κοριτσια της ειχαν πει οταν πρωτοηρθε, οτι στην αρχη θα ναι δυσκολα, τις πρωτες φορες..Μετα θα το συνηθισει.

Ομως αυτη δεν συνηθισε τιποτα.Γιατι?
Γιατι?

Καθε φορα ειναι η πρωτη φορα.
Καθε φορα το ιδιο μαρτυριο, ο ιδιος θανατος στο σωμα της και στην ψυχη της.
Καθε φορα μενει το ιδιο κενη.

Ο παππους την αγγιζει.Αηδιαζει.

Πιο πολυ μ' εκεινον ή με τον ιδιο της τον εαυτο δεν το ξερει.

Επειτα απο λιγο ερχεται απο πανω της, βαζει προφυλακτικο.
Και τωρα αρχιζει το πραγματικο βασανιστηριο.
Τα λεπτα μοιαζουν αμετρητα,Ο χρονος γινεται αφορητος, ο μεγαλυτερος εχθρος.

Σε λιγο τα πραγματα γινονται χειροτερα μιας και αρχιζει να την χτυπαει.
Στην αρχη οχι πολυ δυνατα, μα στη συνεχεια γινεται ολο και πιο βιαιος.
Δεν ειναι η πρωτη φορα που τη χτυπανε , ξερει οτι πολλοι το εχουν αυτο το βιτσιο.

Ομως τωρα ποναει , ποναει πολυ.
Την χτυπαει αγαρμπα, με δυναμη, με θυμο.Με μισος,θα ελεγε.

Μα γιατι?? Τι του εκανε??
Τι του φταει και ξεσπαει πανω της?
Γιατι?

Της ερχεται να κλαψει.
Δεν πρεπει, το ξερει.
Μα δεν μπορει να κρατησει τα δακρυα της, που αρχιζουν και τρεχουν ασυγκρατητα στο προσωπο της.
Απο το στομα της ξεφευγουν μερικοι σιγανοι λυγμοι που ολοενα και δυναμωνουν.

<<Τι εγινε πουτανα? Κλαις?? Αφου σ' αρεσει το ξερω.>>
Και τη χτυπαει κι αλλο.Κι αλλο.
Κι αλλο.

Εκεινη κλαει ασταματητα. Της ερχεται να τον παρακαλεσει να σταματησει.
Να τον ικετευσει.
Δεν θα το κανει.

Λιγα λεπτα αργοτερα το μαρτυριο φτανει στο τελος του.
Εκεινος σηκωνεται, ντυνεται και της πεταει τα λεφτα στο πατωμα.

<<Και την επομενη φορα μην σ' ακουσω να κλαις.Ολες ιδιες ειστε. Πουτανες.>>

Κλεινει την πορτα με δυναμη πισω του.

Εκεινη, στο κρεβατι, εξαντλημενη σωματικα και ψυχικα, σκουπιζει τα δακρυα της.
Κοιταζεται στον καθρεφτη.
Τα ματια της εχουν μουτζουρωθει και το κραγιον της εχει πασαλειφθει.

Εχει την οψη μιας θλιβερης ''πορνης''.

Εχει την οψη αυτης της αλλης που μονο αηδια φερνει στο στομα της, στο μυαλο της,στην ψυχη της.



Τωρα κοιταζει αυτη την απαισια ''αλλη'', αυτη την ''ξενη'' που εχει σιχαθει ολη της η υπαρξη.


Και  τωρα ξερει.

Επιβαλλεται ομως να το ψυθιρισει στον εαυτο της... Για να το νιωσει...

''Eκεινη η αθλια, ασχημη ''ξενη'' κι εγω, εχουμε το ιδιο προσωπο.''







Δεν υπάρχουν σχόλια: