11/16/2013

Τώρα.


Ανοίγω τα μάτια.
Πόσο καιρό κοιμόμουν άραγε;
Προσπαθώ να θυμηθώ.
Δεν μπορώ.
Ο χρόνος είχε μείνει σταματημένος καιρό τώρα.
Για μένα.

Νιώθω σαν να ξυπνάω από λήθαργο.
Από μια απροσδιόριστη νάρκη.
Από ένα κώμα στο οποίο μόνη μου βούλιαξα.

Τώρα έχω τα μάτια ανοιχτά.
Ξυπνάω.
Μετά από τόσο καιρό νιώθω.

Νιώθω ζωντανή.
Ξέρω θα μου πεις πως ζούσα τόσο καιρό.

Κάνεις λάθος.

Άλλο '''επιβιώνω'' κι άλλο ''ζω''.

Δεν σε κατηγορώ.
Δεν μπορείς να καταλάβεις πως είναι να είσαι ζωντανός νεκρός. 
Πως είναι να πεθαίνεις μέσα σου. Κάθε σου μέρα, κάθε σου ώρα κάθε στιγμή.

Αυτός ο εσωτερικός θάνατος είναι ο χειρότερος θάνατος.
Ο πραγματικός θάνατος δεν μπορεί, δεν γινεται  να πονάει τόσο.

Δεν θα καταλάβεις.
Πόσο πονάει να θες να πεθάνεις κάθε λεπτό. 
Να μην αντέχεις τη ζωη.
Τη ζωή σου.
Τον εαυτό σου. Την ύπαρξη σου.
Τη ζωή.


Κι όμως τελείωσε.
Δεν πίστεψα ποτέ μου πως θα τελείωνε.
Κι όμως.

Ειμαι εδώ. 
Με τα μάτια ανοιχτα.

Και μόνο μια σκέψη κατακλίζει το μυαλό μου.
 ''Πόσο χρόνο έχασες.''

Και σαν απαραίτητο συμπλήρωμα μια δεύτερη.

''Τα θέλω όλα. Και τα θέλω τώρα.''


Σηκώνομαι.

Κοιτάζομαι στον καθρέφτη που απέφυγα για μήνες.
Είμαι όμορφη.

Με κοιτάζω στα μάτια.
Γυαλίζουν.
Επικίνδυνα.
Παρανοϊκά.
Ερεθίζομαι.


Ανοίγω τα παράθυρα και το φως γεμίζει το δωμάτιο.
Φως.
Φως.
Ένα τέτοιο φως μετά από τόσο ατέλειωτο σκοτάδι είναι μια λύτρωση απερίγραπτη.

Πιάνω ένα ψαλίδι και κόβω τα μαλλιά μου που είχαν μακρύνει τόσους μήνες.

Ανοίγω την ντουλάπα μου και αρπάζω το αγαπημένο κόκκινο φόρεμα μου.
Βαζω κόκκινο κραγιον.
Είναι παράταιρη μια τετοια εμφάνιση για πρωι.
Δεν με νοιαζει.

Δεν με νοίαζει τιποτα.

Θελω το κοκκινο.
Θελω να ζησω. Στο κοκκινο.

Κατευθυνομαι προς την πορτα εκσατσιασμενη.
Εξοδος σωτηριας.

Βγαίνω στο δρόμο.
Τραγουδάω.
Τρέχω.
Γελάω μόνη μου.
Καλημερίζω τους περαστικούς.

Αραγε φαινομαι τρελη;
Δεν με νοιαζει.

Τα θέλω όλα. Τωρα.

Νιωθω μια ενεργεια απροσδιοριστη. Ανεξαντλητη, απεριοριστη.
Μια παντοδυναμια.

Μπορω να κανω τα παντα.
Ναι. Μπορω.
Εγω μπορω. 
Εσεις οχι.

Εσεις χρειάζεστε καποιο ειδος ναρκωτικου για να γινετε σαν εμενα.
Εγω εχω το ναρκωτικο μεσα μου.


Εγω ειμαι το ναρκωτικο.


Ηδονη.

Με κοιταζουν ολοι.
Το ξερω
Χωρις να τους κοιταζω, το ξερω.
Το νιωθω.

Με κοιταζουν. Αδηφαγα ματια, βλεμματα που καταβροχθιζουν την υπεροχη εικονα μου.
Με θελουν.
Ολοι τους.

Με θελουν.

Ομως εγω δεν ανηκω σε κανεναν,

Μονο σε μενα.

Εγω είμαι ανεμος.
Πότε Τους χαιδευω, πότε τους χτυπάω λυσσασμενα.
Και φευγω.
Παντα φευγω.
Δεν μπορουν να με φυλακισουν.

Εγω ειμαι ανεμος.
Δεν φυλακιζομαι.


Δεν θα ξανακοιμηθω ποτε.
Μονο θα ζω.

Ο υπνος ειναι για εσας τους κοινους ανθρωπους.
Εσεις τον εχετε αναγκη.
Εγω οχι.
Εγω θα ζω.
Δεν θα χανω ουτε στιγμη ζωης.

Εσεις θα κοιμαστε κι εγω θα ζω.

Εσεις θα ασχολειστε με τις βαρετες ζωουλες σας
οσο εγω θα κανω τα παντα.

Τα παντα, ακουτε;

Οσα δεν εχετε τολμησει καν να φαντασιωθειτε.

Εγω θα κάνω πραγματικοτητα καθε μου φαντασιωση.
Και καθε δικη σας.

Εσεις θα ειστε τα μικρα, δειλα ανθρωπακια
κι εγω θα ειμαι Θεος.

Εγω είμαι Θεος.

Το ξερετε.
Το  βλεπετε.

Εγω δεν φοβαμαι.
Κανεναν και τιποτα.

Εμενα μου επιτρεπονται τα παντα.
Γιατι εγω μου τα επιτρεπω.
Γιατι εγω τα προκαλω.

Εσεις θα ειστε μιζεροι, δυστυχισμενοι.
Κι εγω θα ζω την απολυτη ευτυχια.
Την απολυτη ηδονη.
Καθε μου μερα.

Την απολυτη ηδονη. Καθε στιγμη.
Μια ηδονη που εσεις ουτε το απειροελαχιστο της δεν θα νιωσετε
σε μια ολοκληρη ζωη.

Εσεις θα ζειτε με μετρο.
Κι εγω θα ζω στα ακρα.

Εσεις θα νιωθετε τα συναισθηματα αχνα και λιγα.
Κι εγω θα τα νιωθω ολα στο επακρο.
Θα τα ζω ολα. Στο επακρο.


Εγω θα ειμαι παντα αυτο που δεν θα εχετε.


Εγω θα ειμαι παντα αυτο που θα κοιταζετε απο χαμηλα.
Και δεν θα μπορειτε να φτασετε.

Εγω θα είμαι πάντα αυτο που θα θελετε.


Εγω θα είμαι τα παντα.


Ειμαι τα παντα.

Γιατι τα θελω ολα.
Και τα θελω τωρα.


Και τα εχω.


Γιατι ειμαι εγω.




Δεν υπάρχουν σχόλια: