11/19/2013

Άρνηση.


H άρνηση είναι το πιο εύκολο όπλο του ανθρώπου.
Και το πιο καταστροφικό.

Εύκολο, γιατί με αυτό μπορεί να πλάσει χιλιάδες δικαιολογίες για οτιδήποτε κάνει, να δημιουργήσει άπειρες αιτίες για όσα του συμβαίνουν.
Και καταστροφικό γιατί τον κρατάει στη στασιμότητα.
Ή ακόμα χειρότερα τον πηγαίνει πίσω.

Ο άνθρωπος έχει την τάση να κρύβεται στην άρνηση.
Να αρνείται τα λάθη του. 
Να αρνείται ότι τον διαλύει, ότι τον κάνει χειρότερο, ότι βασανίζει τον ίδιο και τους γύρω του.

Η άρνηση είναι ο καλύτερος σύμμαχος.
Κι ο μεγαλύτερος εχθρός του.

Η άρνηση τροφοδοτείται πολλές φορές από τη πίστη σου πως δεν θα συμβεί κάτι κακό.
Καπνίζεις ασύστολα, γιατί πιστεύεις ότι τελικά δεν θα σε καταστρέψει.
Πίνεις ανεξέλεγκτα γιατί μέχρι τώρα δεν σου έτυχε να την πατήσεις άσχημα και να σε εκμεταλλευτούν.
Φέρεσαι άσχημα στους δικούς σου γιατί ποντάρεις στο ότι θα σε ανέχονται για πάντα.

Έχεις πάντα τις ίδιες σκέψεις: ''Έλα μωρέ, αφού δεν μου έτυχε μέχρι τώρα'' ή ''Και να γίνει, έχει ξανασυμβεί.'' ή ακόμα χειρότερα ''Τώρα έγινε το κακό. Η ζωή μου καταστράφηκε. Δεν μπορώ ν' αλλάξω.''

Δηλαδή τι μου λες? Τι περιμένεις?
Να αρρωστήσεις, να πάθεις καρκίνο του πνεύμονα,να διώξεις τους γύρω σου με τη συμπεριφορά σου, να σε βιάσουν ή να βρεθείς στο νοσοκομείο?


Πρέπει κάποια στιγμή να δεχτείς την αλήθεια.

Η άρνηση σου εμποδίζει την εξέλιξή σου.
Δεν σε αφήνει να γίνεις καλύτερος.

Εξάλλου, το πρώτο και το πιο σημαντικό βήμα για να λύσεις ένα πρόβλημα είναι να το αποδεχτείς.
Το πρώτο βήμα για να αλλάξεις είναι να δεχτείς τις αδυναμίες, τα ελαττώματα σου.
Το πρώτο βήμα για να γίνεις καλύτερος άνθρωπος είναι να δεχτείς τα λάθη και τα πάθη σου.

Αρκεί όμως αυτή η αποδοχή?

Όχι δεν αρκεί.


Μια φίλη μου είπε πρόσφατα τα λόγια του παππού της, που πραγματικά με άφησαν άφωνη με το πόση αλήθεια μπορεί να κρύβεται σε μια τόσο απλή φράση.
Της είπε:

'' Εφόσον είσαι πιο έξυπνη από τους άλλους ανθρώπους και ξέρεις τα ελαττώματά σου γιατί δεν χρησιμοποιείς το μυαλό σου για να τα αλλάξεις?''

Κι έχει απόλυτο δίκιο.
Εφόσον είσαι από τους τυχερούς ανθρώπους που ξέρουν τις αδυναμίες τους, οφείλεις να προσπαθήσεις να τις καταπολεμήσεις.

Έχεις ένα δώρο.
Την αυτογνωσία.
Κι εσύ το πετάς αυτό το δώρο, το αφήνεις σε μια γωνία σαν να είναι σκουπίδι.
Ενώ είναι πραγματικό χρυσάφι, ενώ είναι από τα πιο πολύτιμα πράγματα στον κόσμο μας.
Κι εσύ το έχεις.

Κι εσύ το αρνείσαι.

Εσύ έχεις τη γνώση.
Αρκεί?

Οχι. Δεν αρκεί.

Έχεις χρέος αυτη τη γνωση να την χρησιμοποιήσεις.
Αλλιως παει χαμενη και βρισκεσαι σε χειροτερη μοιρα κι απ αυτους που ζουν σε πληρη αγνοια του εαυτου τους. 
Γιατι αυτοι δεν ξερουν. 
Εσύ ξερεις και επιλέγεις τη στασιμοτητα.

Είναι αδικία.
Είναι δειλία.

Είναι κρίμα...

Οφείλεις να εκμεταλλευτείς τη γνώση σου.
Στον εαυτό σου το χρωστάς.

Ξέρω πόσο ψυχοφθόρο ήταν να ανακαλύψεις το άσχημο κομμάτι του εαυτού σου και να το δεχτείς.
Και τώρα που το κατάφερες, αφήνεις την πορεία στη μέση.
Αποκοιμιέσαι στη μέση του δρόμου.
Κουράστηκες τόσο.
Και μένει τόση λίγη προσπάθεια ακόμα.
Κι εσύ σταματάς.
Επαναπαύεσαι.
Εφησυχάζεις.
Αρνείσαι.

Αξίζει?

Οχι. Δεν αξιζει.

Να αγωνίζεσαι κάθε σου μέρα.
Κάθε σου ώρα.
Κάθε στιγμή.


Να γίνεσαι ο άνθρωπος που θέλεις να είσαι.


Αποδέξου.

Προσπάθησε.


Άλλαξε.





Δεν υπάρχουν σχόλια: