1/28/2014

Την κοιταζω εδω και ωρα...
Εχω κολλησει το βλεμμα μου επανω της.
Στεκεται ακινητη.
Οπως κι εγω.
Και κοιταζομαστε.

Ξαφνικα σπαει τη σιωπη της.

<<Πως σου φαινομαι αποψε;>>

Ξαφνιαζομαι.

<<Τι εννοεις πως μου φαινεσαι;>>

Ανεκφραστη.
Οπως κι εγω.

<<Εννοω σ αρεσω αποψε;>>

To μυαλο μου τρεχει.
Τι την επιασε παλι.
Αυτες οι ανασφαλειες της...
Σαν να αποζηταει διαρκως την αποδοχη μου.

<<Μου αρεσεις.>>

Χαμογελαω.
Το ιδιο κι εκεινη.

<<Πως και σ' αρεσω αποψε; Εσυ συνηθιζεις να με κοιταζεις με δυσαρεσκεια μια ζωη που σε ξερω. Ισως και απεχθεια. Αληθεια γιατι τοση απεχθεια για μενα; Δεν μου ειπες ποτε...>>

Σκεφτομαι. Σκεφτομαι.
Αληθεια γιατι;

<<Σε κοιταζα ετσι γιατι αυτο ενιωθα για σενα. Κι εγω δεν μπορω να κρυφτω σε ψευτικα λογια, σε ψευτικα βλεμματα και χαμογελα. Παντα σου εδειχνα ακριβως οτι ενιωθα για σενα.>>

<<Και τι ηταν αυτο; Σκεψου. Σκεψου. Ολα τα συναισθηματα που εχεις νιωσει ως τωρα για μενα. Σκεψου. Και πες μου. Θελω να ξερω.>>

Την κοιταζω.
Κι ειναι στ' αληθεια ομορφη αποψε.
Δεν ειναι εξωτερικη ομορφια αυτο που βλεπω.
Ειναι μια αλλη ομορφια. Παραξενη.
Πρωτογνωρη.

<<Εχω νιωσει αμετρητα συναισθηματα για σενα. Περισσοτερα απ οσα εχω νιωσει για οποιοδηποτε ανθρωπο. Αμετρητα, αντιφατικα συναισθηματα. Εχω νιωσει θυμο. Πονο. Θλιψη. Συμπαθεια. Εχω νιωσει θαυμασμο. Περηφανια.  Εχω νιωσει ντροπη. Εχω νιωσει λυπηση. Απεχθεια. Αηδια. Εχω νιωσει μισος. >>

Με κοιταζει σιωπηλη.
Οπως κι εγω.
Ακινητη.

<<Κι αποψε..; Ειπες οτι σου αρεσω.>>

Την κοιταζω.
Ειναι πραγματικα τοσο ομορφη.
Εχει αυτη την ανεξηγητη, αυτη την απιστευτη ομορφια που πηγαζει απο μεσα και ζωγραφιζεται σε ολη τη μορφη της.
Ειναι ομορφη.
Αληθινα ομορφη.
Ετσι αφτιαχτη, χωρις μακιγιαζ,με πιασμενα μαλλια, με ρουχα απλα και ατημελητη.
Θυμαμαι την εικονα της σε αλλες στιγμες στο παρελθον.
Η υπερβλικη περιποιηση στο προσωπο της, το εντονο βαψιμμο, τα κοκκινα χειλη, τα προκλητικα ρουχα..Ολα στολιδια μιας ψευτικης ''ομορφιας'' που εκρυβε μια αληθινη ασχημια...

Και τωρα βλεπω για πρωτη φορα ποσο ομορφη ειναι.

Μεσα της.

Και τωρα βλεπω για πρωτη φορα πως δεν χρειαζονται λογια για εμας.
Παντοτε αρκουν τα ματια.

Την κοιταζω.

<<Ειπα ψεμματα.>>

Περιμενει.
Περιμενει.

<<Ειπα ψεμματα. Αποψε δεν μου αρεσεις.>>

Στραβοκαταπινω.
Και μια υποψια οτι κανει το ιδιο.

<<Ψεμματα. Αποψε σ' αγαπαω.>>

Δακρυα στα ματια της.
Και στα δικα μου.

Την πλησιαζω.
Με πλησιαζει.

Τη φιλαω.
Με φιλαει.

Απομακρυνομαι και την κοιταζω.


Κι ειναι στ' αληθεια τοσο ομορφο το κοριτσι που βλεπω.......



Στον καθρεφτη.





Δεν υπάρχουν σχόλια: