1/03/2014



















Nύχτωσε νωρις αποψε.

Κι εχει παράξενο φεγγάρι.
Σαν να θελει να μου κρυφτεί.
Να μην μ αφήσει εστω το δικό του φως να έχω να μ αγγιζει...
Νυχτωσε νωρις.
Κι εχει μια σιωπη αβάσταχτη.
Αποψε.
Με τρομάζει η σιωπη, ξερεις.
Οσο απλωνεται
τοσο μεγαλωνει το κενο.
Το κενο που αφησες.
Μεσα μου.

Με τρομαζει η σιωπη.
Ειναι επικινδυνη.
Η σιωπη μυριζει θανατο.
Κι εγω ποτε μου δεν συμπαθησα τους νεκρους, ξερεις...
Ποτε δεν τους συμπαθησα.
Γιατι οι νεκροι δεν μιλανε πια.
Γιατι δεν μας ρωτησαν που εφυγαν.

Με τρομαζει η σιωπη.
Ειναι που ετσι πιο ευκολα διαστελλεται η μνημη.

Αποψε θυμαμαι.
Τα λογια σου.
Μου ειχες πει 
''O χρονος γιατρευει τα παντα.''
Θυμασαι;

Ειπες ψεμματα.
Ο χρονος με διαλυει μερα τη μερα,
λεπτο το λεπτο.
Ο χρονος μου μοιαζει βασανιστικα ατελειωτος.
Μακρυα σου.
Ο χρονος ειναι παντοτε ατελειωτος 
για μια ζωη 
που δεν θελεις να τη ζησεις.
Κι εγω δεν την θελω τη ζωη μου.
Ακους;
Δεν την θελω.
Εσυ με εκανες να μην θελω αλλο να ζω.
Η απουσια σου.

Μου ειχες πει
''Θα ειναι καλυτερα και για τους δυο''
Θυμασαι;
Αυτη η καταραμένη φραση
θα επρεπε ν' απαγορευεται, ξερεις.
Γιατι ειναι φθηνη και αθλια.
Και προστυχη.
Γιατι ειναι λιγη.

Μου ειχες πει¨
''Θα με ξεχασεις.''
Θυμασαι;
Κι ομως πες μου.
Γιατι;
Γιατι δεν σε ξεχασα;
Γιατι το ξερω πως δεν θα σε ξεχασω ποτε μου;

Η μνημη σου θα με τυρανναει ανελεητα
μεχρι τα ματια μου να σβησω.
Τα ματια σου θα τα βλεπω μπροστα μου
σαν ενα απαισιο, θλιβερο ανεφικτο.
Τα σημαδια σου θα τα κοιταζω καθε πρωι
χαραγμενα στο σωμα μου.
Κι οσα ζησαμε θα τ' αγναντευω απο αποσταση.
Και θα ναι για μενα παντοτε η απεναντι οχθη.
Που ποτέ δεν θα φτανω.
Και θα ναι για μενα παντοτε
μια ολοκληρη ανεκπληρωτη ζωη...


Σε κοιταζα.
Και προσεχα καθε σου λεξη.
Και ηταν πραγματι ολες ψευτικες.
Ψεμματα.
Ατελειωτα, φριχτα ψεμματα.
Καποια στιγμη σε κοιταξα στα ματια.
Ηξερα πως ετσι δεν θα μπορεσεις να μου κρυψεις τιποτα.
Τα ματια μου καρφωμενα στα δικα σου.
Κι ετσι καθως σε κοιταζα, σου ζητησα την αληθεια.
Μου απαντησες.
Αυτο που δεν επρεπε με τιποτα ν ακουσω.
Αυτο που δεν επρεπε με τιποτα να ειναι η αληθεια.

'' Δεν σ' αγαπαω πια.''

Δεν μ' αγαπας πια.
Πες μου πως γινεται;
Πως γινεται;

Πως ειναι δυνατον εχθες να με αγαπουσες
και σημερα οχι;
Τι ειναι η αγαπη;
Εμπορευμα με ημερομηνια ληξης;
Τι ειναι;
Αληθεια ξερεις τι ειναι αγαπη;

Συνεχιζα να σε κοιταζω.
Με το βλεμμα της προσμονης.
Με το βλεμμα που περιμενει μια αληθεια ολοκληρη.

Μου ειπες
''Αγαπαω καποια αλλη.''
Αλλη μια σου αληθεια που μονο ψεμα θα της αξιζε να ειναι.

Αγαπας αλλη..
Πως ειναι δυνατον;
Χθες αγαπουσες εμενα.
Και σημερα μια αλλη.

Και σε ρωταω ξανα.
Τι ειναι η αγαπη;
Δωρο με καρτα αλλαγης απεριοριστου προθεσμιας;
Οποτε θελεις την επιστρεφεις και παιρνεις μια αγαπη ολοκαινουρια;

Τι ειναι αγαπη;
Αληθεια, ξερεις;

Σε κοιταζα και σε μισουσα.
Σε κοιταζα και σε αγαπουσα.
Μια παρανοϊκη συνουσια αγαπης και μισους.
Για εσενα.
Για εσενα που ουτε μ αγαπουσες ουτε με μισουσες.
Κι αληθεια στο λεω, θα προτιμουσα να με μισεις.
Το μισος σου θα εδειχνε πως αισθανεσαι για μενα.
Ενω η αδιαφορια σου δεν ειναι καν συναισθημα.
Ειναι ενα τιποτα.
Ενα τιποτα.
Οπως ειμαι κι εγω.
Για εσενα.

Μου ειχες πει
''Θα βρεις καποιον να σου αξιζει.''
Θυμασαι;
Αλλος ενας λογος σου φθηνος.
''Θα βρω καποιον να μου αξιζει...'' 
Μα εγω θελω εσυ να μου αξιζεις.
Μοναχα εσυ.

Γιατι σε θελω.
Κι αποψε σε θελω αφορητα.
Φταιει το φεγγαρι.
Που μ αποφευγει.
Οπως εσυ.
Σου μοιαζει αυτο το φεγγαρι.
Φταιει κι η σιωπη.
Η σιωπη της απουσιας σου.

Αποψε σε θελω.
Σε αναζητω απελπισμενα σε οσα ξεχασες, φευγοντας.
Σε οσα αφησες προκλητικα πισω σου μην τυχει και σε ξεπερασω.
Αν και το ηξερες καλα πως δεν χρειαζονταν ενθυμια σου γυρω μου.
Υπαρχουν ολα μεσα μου.
Το ηξερες.
Κι ομως ηθελες το τελειο εγκλημα.

Αποψε σε αποζηταω.
Με παθος. Με ερωτα.
Με θλιψη. Με απογνωση.
Με θυμο.
Με μισος.

Μου ειχες πει
''Οτι κι αν γινει εγω θα σ' αγαπαω.''
Θυμασαι;

Ειπες ψεμματα.

Δεν μ' αγαπησες.
Ποτέ σου.

Και η σιωπη και το φεγγαρι αποψε
κανουν τουτη την αληθεια αβασταχτη.


''Δεν μ' αγαπησες.''

Δεν υπάρχουν σχόλια: