O συγκεκριμενος ορισμος εμενα προσωπικα δεν με καλυπτει.Εαν οντως ο ερωτας αποτελει απλα την ελξη για οτιδηποτε ή το αντικειμενο αυτης της ελξης γιατι οι ανθρωποι οταν ερωτευονται νιωθουν πολυ περισσοτερα απο απλη ελξη??
Γιατι νιωθουν αγωνια και φοβο, πονο και θλιψη, θυμο και οργη, μετανοια και λυτρωση??Γιατι νιωθουν μισος??
Γιατι διψανε για εκδικηση??
Πως γινεται να δινουμε εναν τοσο απλο ορισμο ταυτιζοντας τον ερωτα μοναχα με το συναισθημα της ελξης ενω εκεινος συναδει με τοσα, ισως και ολα τα δυνατα ανθρωπινα συναισθηματα??....
Έρωτας και επιστήμη
Η επιστήμη προσπάθησε να τιθασεύσει τον έρωτα. Να τον βάλει σε δοχείο και να τον σύρει στα εργαστήρια προς εξέταση. Ο έρωτας όμως είναι άπιαστος, σαν αφρός. Φλογερός, συντροφικός, κεραυνοβόλος, αμοιβαίος ή χωρίς ανταπόκριση, κατακτητικός, ανυπεράσπιστος, κάθε φορά μοναδικός.
Ο Φρόυντ υποστήριζε ότι ο έρωτας γεννιέται μέσα από την ανάγκη να ικανοποιήσουμε την ερωτική μας ανάγκη. Άλλοι μελετητές είπαν ότι ο έρωτας είναι κάτι που ξυπνά και γεννιέται γρήγορα. Κάποιοι άνθρωποι ερωτεύονται πριν ακόμα γνωρίσουν τον άλλο, ή ζουν έναν έρωτα που γεννιέται, ζει και αναπτύσσεται στο μυαλό τους, ακόμα και χωρίς ανταπόκριση.
Ο έρωτας συνήθως χτυπά την πόρτα μας χωρίς να μας ζητήσει την άδεια. Και όχι, δεν έχει να κάνει μόνο με την ερωτική επιθυμία.
Είναι κάτι πέρα και πάνω από αυτή.
Ο Έριχ Φρομ υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει καμία δραστηριότητα, καμία ενέργεια που να ξεκινά με τόσες ελπίδες και τόσες προσδοκίες και που αποτυγχάνει τόσο συχνά, όσο ο έρωτας.
Ο Πλάτων, πάλι, θεωρούσε ότι ο έρωτας δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια θεία τρέλα, από μια ακατανίκητη επιθυμία να συμπορευθούμε με τους Θεούς, όντες σε παραλήρημα.
Στο Συμπόσιο του Πλάτωνα, μια γυναίκα, η Διοτίμα εξηγεί ότι ο έρωτας εκφράζει την ανάγκη και την επιθυμία μας να κατακτήσουμε την αιωνιότητα.
Αυτες ειναι καποιες απο τις χιλιαδες ψυχολογικες/επιστημονικες/φιλοσοφικες προσεγγισεις του ''ερωτα'' που ναι μεν κρυβουν μια μεγαλη δοση αληθεια οπως η φρουδικη ερμηνεια περι αναγκης για ερωτα αλλα φανταζουν στα ματια μου ως ακαρπες προσπαθειες οριοθετησης μιας εννοιας που κατ΄αρχας δεν επιδεχεται όρια..
Γνωμη μου ειναι οτι οποιος προσπαθησε σε πρακτικο τομεα να θεσει ορια στον ερωτα απετυχε παταγωδως και ειτε δημιουργησε μια νεα εννοια που περισσοτερο θυμιζει ενοχικη συμβαση μεταξυ συνδικαιουχων ενος αποτυχημενα απομυθοποιημενου και επιτηδευμενα χειροπιαστου ''ερωτα'' παρα εναν δεσμο που απορρεει απο τον καθαρο, ιδανικο Έρωτα.
Αυτη η ανωμαλη προσγειωση μια εννοιας αφηρημενης και εξ'αρχης ουτοπικης δεν ταιριαζει σ ενα τοσο υψηλο και γνησιο συναισθημα και αφαιρει απο την υπεραξια του μετατρεποντας το ατσαλα σε προιον το οποιο μπορει ο καθενας ανα πασα στιγμη να αγορασει αφου εχει επεξεργαστει ολες τις δυνατες προσφορες και την υπαρχουσα ζητηση.
Ειναι κυνικη και υπερβολικα ρεαλιστικη για τα δικα μου γουστα.
Το ερώτημα απλό, αλλά πάντα ζητά απάντηση. Εκατομμύρια ερωτοχτυπημένες καρδιές ανά τον κόσμο αναρωτιούνται τι είναι αυτό που τους βρήκε.
Τα συμπτώματα του έρωτα είναι πάνω κάτω τα ίδια – μια αθεράπευτη μελαγχολία που διαδέχεται τη χαρά και τον ενθουσιασμό, η παράλογη πίστη ότι όλο το σύμπαν περικλείεται στο άτομο που μόλις γνωρίσαμε, η θεώρηση του κόσμου κάτω από ένα νέο πρίσμα και η βεβαιότητα ότι κανείς άλλος δεν έχει αγαπήσει αυτόν τον άνθρωπο όσο εμείς
.Ο έρωτας είναι μια μοναδική εμπειρία, που μας παρασύρει, μας μεταμορφώνει, μας συγκινεί, μας επαναπροσδιορίζει, μας αποπροσανατολίζει, μας καθηλώνει. Είναι μια εμπειρία που μας αιχμαλωτίζει, ένας ιστός που υφαίνεται αργά και βασανιστικά γύρω μας.
Πολλοί υποστηρίζουν ότι ο έρωτας δεν μπορεί παρά να έχει έναν μόνο άνθρωπο ως αντίκρισμα, ενώ άλλοι ερωτεύονται πολλές φορές.
Τι είναι ο έρωτας;
Μήπως είναι η ερμηνεία που του δίνει ο κάθε ένας από εμάς; Μήπως είναι συνώνυμο της έλξης, του πάθους, της ανάγκης για αγάπη, ή ακόμα και της αυτοκαταστροφής;
Συνειδητά ή ασυνείδητα, οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τον έρωτα σαν μια αίσθηση που γεννιέται όταν εμφανιστεί το ‘Τέλειο’.
Έστω και αν το τέλειο απέχει πολύ από την… τελειότητα, η υποκειμενικότητα του έρωτα το καθιστά μοναδικό και ανυπέρβλητο.
Ο έρωτας είναι τυφλός.
Ο έρωτας δε γνωρίζει τάξεις, οικονομική κατάσταση, φύλο, ηλικία, γεωγραφικούς περιορισμούς.
Οι άνθρωποι ερωτεύονται, λατρεύουν τον ενθουσιασμό της αναζήτησης του άλλου, το πάθος και τη μαγεία, και μισούν την ανασφάλεια, την αβεβαιότητα και την απομυθοποίηση.
Ερωτεύονται για να ζήσουν την αμοιβαιότητα, για να πραγματοποιήσουν το όνειρο τους, για να βιώσουν την αγωνία και το απρόβλεπτο, για να κάνουν τη ζωή τους όμορφα πολύπλοκη
.Ξέρει κανείς πως είναι ερωτευμένος, όταν δύο πράγματα τον συντρίβουν.
Η παρουσία του (της) και η απουσία του (της).
Η συγκεκριμενη προσεγγιση ταιριαζει καλυτερα στον δικο μου τροπο σκεψης καθως ειναι περισσοτερο παραγωγο ουτοπιας.
Η Εμπορευματοποίηση του έρωτα
Στην εποχη μας ο ερωτας αποτελει ερμαιο της στρατευμενης τεχνης που δεν αποτελει πλεον τέχνη για την Τεχνη αλλα στοχευει στην εμπορευματοποιηση μια τοσο αυθεντικης και ανυπερβλητης εννοιας..
Σεναριογραφοι εκφυλιζουν τον ερωτα σε ταινιες απο παιδικες μεχρι ακαταλληλες για ανηλικους οπου ο ερωτας παρουσιαζεται ως ενα κατωτερο ανθρωπινο αισθημα γεματο ζηλια, εκδηκιτικες τασεις, προσποιητους οργασμους ,υπουλες τακτικες της πονηριας και αθλιες πραξεις της ταχα αδυναμιας των πρωταγωνιστων να διαχειριστουν τα ενστικτωδη συναισθηματα τους..
Συγγραφεις που πουλανε στον απλο αναγωνστη ιστοριες απαγορευμενου παθους με ιντριγκες και αισχρες πρακτικες διεκδικησης του ερωτα και προσωπικης δικαιωσης των φανταστικων χαρακτηρων.Φωτογραφοι και ζωγραφοι που εκμεταλλευονται τις εικονες που εχουμε πλασει στο μυαλο μας για τον ερωτα και μας πουλανε ψευτικα, προσποιητα φιλια και ενωμενα σωματα.
Ποιητες που φλερταρουν λεκτικα με την εννοια του ερωτα και πονταρουν στον πονο της απουσιας του και στην ελλειψη απο απομακρυνση ή καλυτερα απο θανατο του αντικειμενου της ελξης τους...
Θα μπορούσαμε να αναρωτηθουμε λοιπον αν είναι η τέχνη αυτη που έχει εκπορνευτεί και μαζί της οι golden boys της καλλιτεχνικής μας εποχής ή μήπως ακόμα υπάρχει μια ''τέχνη'' της εκπόρνευσης του ερωτα??
Ο ερωτας ειναι αυτος που εμπνεει και αποτελει κινητηριο δυναμη καθε μορφης και εκφρασης της Τεχνης ή η ''τεχνη'' εκμεταλλευται, βιάζει την απολυτη εννοια του με κερδοσκοπικους,ανωφελους ή ιδιοτελεις σκοπους??
Ο έρωτας,
Όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
Οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.
Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
Για όλα από δω και πέρα.
Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.
Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικό,
γένους θυληκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα.
Αφησα για το τελος τον καλυτερο δυνατο ορισμο που εχει δοθει κατ' εμενα για τον τοσο αμφιλεγομενο ''ερωτα''..
Ειναι ενα ποιημα της Κικης Δημουλα που εκφραζει σε τεσσερις στροφες με αξιοζηλευτο λακωνισμο,υπεροχα λυρικη αλλα οχι υπερρεαλιστικη διαθεση μια εννοια της οποιας εχουν επιχειρησει να αποδωσουν τον ορισμο εκατομμυρια ανθρωποι εδω και δυομιση χιλιαδες χρονια απο τοτε που ο Πλατωνας εκεθειασε τον ερωτα ταυτιζοντας τον με την ανθρωπινη Ψυχη μεσα στην οποια μοναχα δυναται να δημιουργηθει και να υπαρξει.
Βεβαια ουτε και αυτο το ποιημα μπορει να αποδωσει τον ερωτα στην πραγματικη του διασταση...Οπως κανενα ανθρωπινο δημιουργημα τεχνης, επιστημης ή
φιλοσοφιας ποτέ δεν θα μπορεσει.
Ποτέ...........
Διοτι οσο εμπνευσμενο κι αν ειναι ενα λογοτεχνικο εργο του Βιτσενζου Κορναρου, ενα ποιημα του Καβαφη, ενα κλασσικο κομματι, ενα ερωτικο τραγουδι, μια γαλλικη ταινια, τριαντα ενα κοκκινα τριανταφυλλα, μια φωτογραφια ερωτευμενων στο ηλιοβασσιλεμα, μια επιστημονικη μελετη περι ορμονών,μια ζωγραφια γεματη χρωματα , ενα ψυχολογικο αρθρο με φρουδικες αναλυσεις, ενα γλυπτο της Αφροδιτης, μια ζωντανη εικονα, μια αγκαλια που φωναζει αναγκη, ενα φιλι γεματο παθος ποτέ δεν θα ειναι αρκετα για να εκφρασουν την απεραντοσυνη του πραγατικου,γνησιου, αληθινου,του πλατωνικου απολυτου,αμεμπτου και αμολυντου Ερωτα για τον Άνθρωπο, για την Τέχνη..
του Έρωτα για τη Ζωή....
Διοτι οση επιστημονικη καταρτιση, οση ευχερεια λογου και οση λυρικοτητα κι αν διαθετεις ποτέ σου δεν θα μπορεσεις να ορισεις τον ΈΡΩΤΑ, το ιδανικοτερο συναισθημα του ανθρωπου στο οποιο υπαγονται ολα τα υπολοιπα απειρως κατωτερα ανθρωπινα συναισθηματα.
