2/02/2013

Είναι ακόμα πρωί..

Αν θες να γελάσεις είναι απλο..
Κοίταξε γύρω σου..
Κι αν σου φανούν όλα ίδια όπως και χτες και πάντα, κι αν σου φανούν όλα το ίδιο συνηθισμένα και γνώριμα...Κοίταξε καλύτερα..

Δες όσα είναι ίσως η τελευταία φορά που βλέπεις..
Όσα εχεις και ξεχνας..
Όσα αγαπάς και δεν το ξέρεις ακόμα..
και ίσως να μην προλάβεις να μάθεις..

Και μάθε..όσα περισσότερα μπορείς..για τους ανθρώπους, για τη ζωή..
για σένα...
Μάθε τον τρόπο να κάνεις τους άλλους ευτυχισμένους..
Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσεις να βρεις το νόημα..
Δεν ξέρω αν υπάρχει αλλά είναι ακόμα πρωί κι εχεις μια ολόκληρη μέρα δική σου να τη φτιάξεις όπως θέλεις..

Να κάνεις όσα δεν τόλμησες χτες..και όσα δεν θα προλάβεις αύριο..
Να κάνεις κάτι διαφορετικό και κάτι καινούριο..
Να κάνεις αυτό που φοβάσαι..
Να πας σε μέρη που δεν έχεις φανταστεί..
και σε μέρη που ξέρεις και αγαπάς..
Να ονειρευτείς..
Να αγαπήσεις..
Να ζήσεις..

Σταμάτα να κλαις για όσα πέρασαν..
για όσα είχες κι έχασες..
Γιατί χάνεις πολλά περισσότερα...
Περνούν οι μέρες μπροστά σου κι εσύ απλώς παρατηρητής..
και χάνονται..


Άκου το αγαπημένο σου τραγούδι.
Μπορείς να το ακούσεις όσες φορές θες..
όσες θέλεις μπορείς..
Κι άλλα τόσα μπορείς να κάνεις..

Άνοιξε τα παράθυρα να σε αγγιξει το φως..
Βγες επιτέλους από το σπιτι που έγινε η φυλακή σου..
Ο μόνος τρόπος να είσαι χαρούμενος είναι να το θες..
Αλλιώς πάντα κάτι θα λείπει..κι έτσι θα είσαι..
κι έτσι η ζωή θα περνά..αδιάφορα..

Σκέψου πόσα έχεις και όχι όσα δεν έχεις, όσα είχες κι όσα θα ήθελες να έχεις..
Κράτα το χέρι μου σφιχτά.
Κοίταξέ με.

Τίποτα δεν χάθηκε..

Είναι ακόμα πρωί σου λέω..

Κι έχω ακόμα μια ολόκληρη μέρα δική μου να σου φτιάξω τη μερα...



6/12/2012

ΖΩΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ




Ποσες φορες θελουμε να κανουμε μια νεα αρχη στη ζωη μας?

Και ποσες φορες μπορουμε οντως να δουμε ξανα τη ζωη μας από την αρχη , να διαγραψουμε κάθε παρελθον, να το πεταξουμε από πανω μας σαν ποτε να μη συνεβη?

Και ποσες φορες αποτυγχανουμε κολλημενοι στο ‘’τοτε’’ μας??


Ζωη από την αρχη..


Τι είναι νεα αρχη για τον καθενα μας??

Για μενα είναι να βλεπω τα παντα με άλλη ματια..με πιο καθαρη.. να ξεχναω τις ανασφαλειες μου, τους φοβους μου, τα ‘’πρεπει’’, τα ‘’μη’’ της κοινωνιας και τα δικα μου που τοσο με βαραινουν.

Κι αναρωτιεμαι πως μπορουμε να ξεχασουμε για παντα οσα μας βασανιζουν σ αυτή τη νεα αρχη μας??

Αναρωτιεμαι..Πώς να τα διαγραψουμε ώστε να μην είναι πια βαρος ασηκωτο στους ωμους μας?


Καποιος μου ειχε πει καποτε ότι πρεπει να γραφουμε ένα νοητο Χ στον τοιχο μας κάθε φορα που θελουμε ν αλλαξουμε τη ζωη μας και να κανουμε μια νεα αρχη..

Μα είναι ευκολο ο καθενας από μας να γραψει αυτό το Χ και να τα σβησει ετσι όλα μαγικα?


Ακομα αναρωτιεμαι….



Ζωη από την αρχη λοιπον.

Ολοι μας μπορουμε..



Φτανει απλα να το πιστεψεις, να το πεις :


<<μπορω να βλεπω την κάθε μερα σαν να είναι μια καινουρια αρχη,


ΜΠΟΡΩ .     >>

3/08/2012

Kι εγώ Εσένα..

Με κοιτάζεις.


ετσι απλά..
τόσο απλα.
Με κοιτάζεις..


Χωρις κατι αλλο απο μενα  να θελεις..
χωρις δευτερες σκεψεις
και δολο και ψεμμα


χωρις ''πίσω'' σκεψεις..
χωρις τιποτα απο μένα να θελεις.


Ναι. Απλα με κοιτάζεις


τιποτα απο μενα δεν ζητας
τιποτα για μενα δεν ξερεις
τιποτα σε μενα δεν ακουμπας


τιποτα.


Με ακους.
πώς τραγουδαω..
μαγεμενη απο την εικονα μου
που χαριζω διχως οικτο
στους ανθρωπους


στους ανθρωπους ολου του κοσμου
με χαρζω
ετσι απλοχερα
με δινω
σαν ακριβο αρωμα σε τιμη ευκαιριας..


Με ακους
πώς βγαζω το μεσα μου ξενο
στο τραγουδι που λεω σιγανα..


σιγανη η φωνη μου..
σαν να φοβαμαι


να ειμαι ελευθερη
ν αφησω τους λυγμους μου
το τρεμουλο
το φοβο, το θυμο μου
τη ζηλεια, τη θλιψη


τον ερωτα..
το μεσα μου μισος..


την αγαπη....


Ναι, την Αγαπη..
που τοσο φοβαμαι
που τρεμω στην παρουσια της
φυλακισμενη στον φοβο της απουσιας της..


που παντοτε ερχεται..
που παντοτε τοσο φοβαμαι..
παντοτε..


δεν την αντεχω την αγαπη
τη διωχνω πριν την κατακτησω
πριν κατακτηθω
πριν της δοθω


τη διωχνω


μη και πονεσω μολις μονη της φυγει....




Στεκομαι εδω


και τραγουδαω
στιχους αγαπημενους


''οτι κι γινει ενα να λες
πως μαγαπας χιλιες φορες..''


τραγουδαω
παντα κολλαω σ αυτο το στιχο
αχ ποσο δισταζω
να πω τον επομενο
και να τον νιωσω
εστω για μια φορα
να τον νιωσω
χωρις ενδοιασμο τις λεξεις να προφερω


για μια φορα..
να τον νιωσω με την ψυχη μου..


εστω μια φορα..


Στεκομαι ακομα εδω
πισω απο την ψευτικη αυρα μου
τη φτιαχτη χαρα μου
την τελεια εικονα
που τοσο επιδεξια χτιζω


σαν αλλη Αριανδη υφαινω..


Στεκομαι εδω
ακομα..
δεν τραγουδαω πια..
κολλησα σ εκεινο το δυσκολο στιχο


που δεν ειπα αληθινα ποτε μου..


Στεκομαι ακομα εδω


Με κοιταζεις
Με ακους..
Δεν μ αγγιζεις..


Με κοιταζεις
λες και φοβασαι μην εξαφανιστω
λες κι ειμαι κουκλα ψευτικη


λες κι ειμαι Θεά...


Με κοιταζεις


χωρις να θελεις τιποτα
απο εμενα


εκτος απο Εμενα


Με κοιταζεις
Δεν σε βλεπω
μεσα στο αρρωστο μου παραληρημα
μεσα στους καπνους
και πισω απο την αθλια ΄΄βιτρινα μου΄΄


μα εσυ ακομα με κοιταζεις
και τι παραξενο
Με βλεπεις
πισω απο τη γυαλινη βιτρινα μου


Εμενα βλεπεις


Με ακους
Δεν σε βλεπω
Δεν σε ξερω


Με κοιταζεις..
Μ' ακους


Με ξερεις.


Ναι με ξερεις.


Με κοιταζεις
και ετσι απλα με θελεις.
ετσι απλα.


Δεν σε ξερω
Μα με βλεπεις..


Με βλεπεις σαν Θέα
σαν να ειμαι το καλυτερο κοριτσι
στον κοσμο.

στον  κοσμο σου..

ας δεν σε ξερω..
ας δεν σε ξερω..
ακομα.


σαν να ειμαι η ομορφοτερη
ας μην ειμαι
για σενα ειμαι...


τωρα το ξερω...


Τωρα σε ξερω...


τωρα ξερω.


ειμαι για σενα η ομορφοτερη
ειμαι για σενα το καλυτερο κοριτσι
του Κοσμου


Τωρα ξερω..


τωρα θελω..


τωρα μπορω να πω
τον επικινδυνο στιχο μου
που παντα αφηνα ατελειωτο..
που παντα αφηνα μισο..


"οτι κι αν γινει ενα να λες..
πως μ αγαπας χιλιες φορες..






Κι εγω Εσενα.................''





3/07/2012

Τι εστί Έ ρ ω τ α ς ???.....

Καλημερα σας!



Σημερα με απασχολει ενα ερωτημα που σιγουρα θα εχει απασχολησει/παιδέψει/βασανισει αν οχι ολους πολλους απο εσας.
Το ερωτημα που με ταλανίζει ειναι τοσο απλο και τοσο περιπλοκο ταυτοχρονα όσο και οι ποικιλες απαντησεις που μπορουν να δοθουν ως επιλυση του.

Τι ειναι έρωτας?


Απο μικρη ακουγα ανθρωπους σε συζητησεις, στην τηλεοραση, στις ταινιες, στα τραγουδια να παρουσιαζουν   τον ''ερωτα΄΄ ειτε ως μια απλη εννοια που αποτελει αναποσπαστο, συμφυτο κομματι της ανθρωπινης υπαρξης, ως μια ακομα συμβαση μεταξυ των δικαιουχων με παρελκομενες υποχρεωσεις και δικαιωματα είτε ως μια ανωτερη, ιδανικη και αξεπεραστη δυναμη που εχει την ταση και την ικανοτητα να καταδυναστευει τους ανθρωπους.

Και επιανα τοτε γυρω στα 15 μου χαρτι και μολυβι κι εψαχνα να βρω εναν ορισμο αρκετα ικανο να τοποθετει τα σταθμα και τα ορια αυτης της τοσο αμφιλεγομενης εννοιας.
Και παντα κατεληγα σε υπερβολικα ουτοπικες-ρομαντικες αναλυσεις ή σε αρρωστα κυνικες και απροσωπες ερμηνειες.Το θεμα ειναι οτι ειχα γεμισει πολλες πολλες φορες τον καδο ανακυκλωσης της γειτονιας μου με αποτυχημενες προσπαθειας ερμηνειας του.


Μιας και τωρα μεγαλωσα -και καλα- και μπορω με ευκολια να βρω και να διαβασω στο διαδικτυο διαφορες συχνα αντιτεθεμενες απλοικες ή υπεραναλυμενες, ρομαντικες ή ωμες, λογικες ή ποιητικες ερμηνειας της λεξης αυτης ξεκινησα την αναζητηση και κατεληξα σε καθε ειδους επεξηγηση του ορου.Σας παραθετω παρακατω τις πιο σωστα ή λογοτεχνικα διατυπωμενες αποψεις ξεκινωντας φυσικα με τον ορισμο που δινει το ηλεκτρονικο λεξικο.


                   
        Έρωτας
        ουσ α έρωτας ['erotas]

          
1) έντονη έλξη για καποιον
              πχ. αμοιβαίος έρωτας



 2) το αντικείμενο του έρωτα
              πχ. ο έρωτας της ζωής μου







    O συγκεκριμενος ορισμος εμενα προσωπικα δεν με καλυπτει.Εαν οντως ο ερωτας αποτελει απλα την ελξη για οτιδηποτε ή το αντικειμενο αυτης της ελξης γιατι οι ανθρωποι οταν ερωτευονται νιωθουν πολυ περισσοτερα απο απλη ελξη??

Γιατι νιωθουν αγωνια και φοβο, πονο και θλιψη, θυμο και οργη, μετανοια και λυτρωση??Γιατι νιωθουν μισος??
Γιατι διψανε για εκδικηση??

Πως γινεται να δινουμε εναν τοσο απλο ορισμο ταυτιζοντας τον ερωτα μοναχα με το συναισθημα της ελξης ενω εκεινος συναδει με τοσα, ισως και ολα τα δυνατα ανθρωπινα συναισθηματα??....



Έρωτας και επιστήμη

 
Η επιστήμη προσπάθησε να τιθασεύσει τον έρωτα. Να τον βάλει σε δοχείο και να τον σύρει στα εργαστήρια προς εξέταση. Ο έρωτας όμως είναι άπιαστος, σαν αφρός. Φλογερός, συντροφικός, κεραυνοβόλος, αμοιβαίος ή χωρίς ανταπόκριση, κατακτητικός, ανυπεράσπιστος, κάθε φορά μοναδικός.
Ο Φρόυντ υποστήριζε ότι ο έρωτας γεννιέται μέσα από την ανάγκη να ικανοποιήσουμε την ερωτική μας ανάγκη. Άλλοι μελετητές είπαν ότι ο έρωτας είναι κάτι που ξυπνά και γεννιέται γρήγορα. Κάποιοι άνθρωποι ερωτεύονται πριν ακόμα γνωρίσουν τον άλλο, ή ζουν έναν έρωτα που γεννιέται, ζει και αναπτύσσεται στο μυαλό τους, ακόμα και χωρίς ανταπόκριση.

 Ο έρωτας συνήθως χτυπά την πόρτα μας χωρίς να μας ζητήσει την άδεια. Και όχι, δεν έχει να κάνει μόνο με την ερωτική επιθυμία.

Είναι κάτι πέρα και πάνω από αυτή.

Ο Έριχ Φρομ υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει καμία δραστηριότητα, καμία ενέργεια που να ξεκινά με τόσες ελπίδες και τόσες προσδοκίες και που αποτυγχάνει τόσο συχνά, όσο ο έρωτας.
Ο Πλάτων, πάλι, θεωρούσε ότι ο έρωτας δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια θεία τρέλα, από μια ακατανίκητη επιθυμία να συμπορευθούμε με τους Θεούς, όντες σε παραλήρημα.

 Στο Συμπόσιο του Πλάτωνα, μια γυναίκα, η Διοτίμα εξηγεί ότι ο έρωτας εκφράζει την ανάγκη και την επιθυμία μας να κατακτήσουμε την αιωνιότητα.


 
Αυτες ειναι καποιες απο τις χιλιαδες ψυχολογικες/επιστημονικες/φιλοσοφικες προσεγγισεις του ''ερωτα''  που ναι μεν κρυβουν μια μεγαλη δοση αληθεια οπως η φρουδικη ερμηνεια περι αναγκης για ερωτα αλλα φανταζουν στα ματια μου ως ακαρπες προσπαθειες οριοθετησης μιας εννοιας που κατ΄αρχας δεν επιδεχεται όρια..

Γνωμη μου ειναι οτι οποιος προσπαθησε σε πρακτικο τομεα να θεσει ορια στον ερωτα απετυχε παταγωδως και ειτε δημιουργησε μια νεα εννοια που περισσοτερο θυμιζει ενοχικη συμβαση μεταξυ συνδικαιουχων ενος αποτυχημενα απομυθοποιημενου και επιτηδευμενα χειροπιαστου    ''ερωτα'' παρα εναν δεσμο που απορρεει απο τον καθαρο, ιδανικο Έρωτα.

Αυτη η ανωμαλη προσγειωση μια εννοιας αφηρημενης και εξ'αρχης ουτοπικης δεν ταιριαζει σ ενα τοσο υψηλο και γνησιο συναισθημα και αφαιρει απο την υπεραξια του μετατρεποντας το ατσαλα σε προιον το οποιο μπορει ο καθενας ανα πασα στιγμη να αγορασει αφου εχει επεξεργαστει ολες τις δυνατες προσφορες και την υπαρχουσα ζητηση.


Ειναι κυνικη και υπερβολικα ρεαλιστικη για τα δικα μου γουστα.



Τα συμπτώματα του έρωτα

                        Τι είναι ο έρωτας τελικά; Μήπως η αδυναμία μας να προσδιορίσουμε την ορμή και την ένταση του συναισθήματος αυτού μας αποδεικνύει ότι ο έρωτας είναι κάτι πραγματικά ανώτερό μας;


                  Ο έρωτας είναι έκσταση και μαρτύριο, ελευθερία και σκλαβιά μαζί. Είναι ένα συναίσθημα που αν έλειπε οι ποιητές και στιχουργοί αυτού του κόσμου θα έμεναν προφανώς άνεργοι. Ο έρωτας κινεί τον κόσμο μας.

        Το ερώτημα απλό, αλλά πάντα ζητά    απάντηση. Εκατομμύρια ερωτοχτυπημένες καρδιές ανά τον κόσμο αναρωτιούνται τι είναι αυτό που τους βρήκε.





                       Τα συμπτώματα του έρωτα είναι πάνω κάτω τα ίδια – μια αθεράπευτη μελαγχολία που διαδέχεται τη χαρά και τον ενθουσιασμό, η παράλογη πίστη ότι όλο το σύμπαν περικλείεται στο άτομο που μόλις γνωρίσαμε, η θεώρηση του κόσμου κάτω από ένα νέο πρίσμα και η βεβαιότητα ότι κανείς άλλος δεν έχει αγαπήσει αυτόν τον άνθρωπο όσο εμείς

.Ο έρωτας είναι μια μοναδική εμπειρία, που μας παρασύρει, μας μεταμορφώνει, μας συγκινεί, μας επαναπροσδιορίζει, μας αποπροσανατολίζει, μας καθηλώνει. Είναι μια εμπειρία που μας αιχμαλωτίζει, ένας ιστός που υφαίνεται αργά και βασανιστικά γύρω μας.
Πολλοί υποστηρίζουν ότι ο έρωτας δεν μπορεί παρά να έχει έναν μόνο άνθρωπο ως αντίκρισμα, ενώ άλλοι ερωτεύονται πολλές φορές. 

Τι είναι ο έρωτας; 

Μήπως είναι η ερμηνεία που του δίνει ο κάθε ένας από εμάς; Μήπως είναι συνώνυμο της έλξης, του πάθους, της ανάγκης για αγάπη, ή ακόμα και της αυτοκαταστροφής;
Συνειδητά ή ασυνείδητα, οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν τον έρωτα σαν μια αίσθηση που γεννιέται όταν εμφανιστεί το ‘Τέλειο’. 

Έστω και αν το τέλειο απέχει πολύ από την… τελειότητα, η υποκειμενικότητα του έρωτα το καθιστά μοναδικό και ανυπέρβλητο.

Ο έρωτας είναι τυφλός.

 


 Ο έρωτας δε γνωρίζει τάξεις, οικονομική κατάσταση, φύλο, ηλικία, γεωγραφικούς περιορισμούς.

Οι άνθρωποι ερωτεύονται, λατρεύουν τον ενθουσιασμό της αναζήτησης του άλλου, το πάθος και τη μαγεία, και μισούν την ανασφάλεια, την αβεβαιότητα και την απομυθοποίηση.

 Ερωτεύονται για να ζήσουν την αμοιβαιότητα, για να πραγματοποιήσουν το όνειρο τους, για να βιώσουν την αγωνία και το απρόβλεπτο, για να κάνουν τη ζωή τους όμορφα πολύπλοκη

.Ξέρει κανείς πως είναι ερωτευμένος, όταν δύο πράγματα τον συντρίβουν. 



Η παρουσία του (της) και η απουσία του (της).

Η συγκεκριμενη προσεγγιση ταιριαζει καλυτερα στον δικο μου τροπο σκεψης καθως ειναι περισσοτερο παραγωγο ουτοπιας.





Η Εμπορευματοποίηση του έρωτα

 

Στην εποχη μας ο ερωτας αποτελει ερμαιο της στρατευμενης τεχνης που δεν αποτελει πλεον τέχνη για την Τεχνη αλλα στοχευει στην εμπορευματοποιηση μια τοσο αυθεντικης και ανυπερβλητης εννοιας..

Σεναριογραφοι εκφυλιζουν τον ερωτα σε ταινιες απο παιδικες μεχρι ακαταλληλες για ανηλικους οπου ο ερωτας παρουσιαζεται ως ενα κατωτερο ανθρωπινο αισθημα γεματο ζηλια, εκδηκιτικες τασεις, προσποιητους οργασμους ,υπουλες τακτικες της πονηριας και αθλιες πραξεις της ταχα αδυναμιας των πρωταγωνιστων να διαχειριστουν τα ενστικτωδη συναισθηματα  τους..

                                        














             

 Συγγραφεις που πουλανε στον απλο αναγωνστη ιστοριες απαγορευμενου παθους με ιντριγκες και αισχρες πρακτικες διεκδικησης του ερωτα και προσωπικης δικαιωσης των φανταστικων χαρακτηρων.Φωτογραφοι και ζωγραφοι που εκμεταλλευονται τις εικονες που εχουμε πλασει στο μυαλο μας για τον ερωτα και μας πουλανε ψευτικα, προσποιητα φιλια και ενωμενα σωματα.


      

 

Ποιητες που φλερταρουν λεκτικα με την εννοια του ερωτα και πονταρουν στον πονο της απουσιας του και στην ελλειψη απο απομακρυνση ή καλυτερα απο θανατο του αντικειμενου της ελξης τους...

            


Θα μπορούσαμε να αναρωτηθουμε λοιπον αν είναι η τέχνη αυτη  που έχει εκπορνευτεί και μαζί της οι golden boys της καλλιτεχνικής μας εποχής ή μήπως ακόμα υπάρχει μια  ''τέχνη''  της εκπόρνευσης του ερωτα??


Ο ερωτας ειναι αυτος που εμπνεει και αποτελει κινητηριο δυναμη καθε μορφης και εκφρασης της Τεχνης ή η ''τεχνη'' εκμεταλλευται, βιάζει την απολυτη εννοια του με κερδοσκοπικους,ανωφελους ή ιδιοτελεις σκοπους??





Ενικός Αριθμός

Ο έρωτας,
Όνομα ουσιαστικόν,
πολύ ουσιαστικόν,
ενικού αριθμού,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού,
γένους ανυπεράσπιστου.
Πληθυντικός αριθμός
Οι ανυπεράσπιστοι έρωτες.

Ο φόβος,
όνομα ουσιαστικόν,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός:
οι φόβοι.
Οι φόβοι
Για όλα από δω και πέρα.

Η μνήμη,
κύριο όνομα των θλίψεων,
ενικού αριθμού,
μόνον ενικού αριθμού
και άκλιτη.
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη.

Η νύχτα,
όνομα ουσιαστικό,
γένους θυληκού,
ενικός αριθμός.
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες.
Οι νύχτες από δω και πέρα. 


Αφησα για το τελος τον καλυτερο δυνατο ορισμο που εχει δοθει κατ' εμενα για τον τοσο αμφιλεγομενο ''ερωτα''..

Ειναι ενα ποιημα της Κικης Δημουλα που εκφραζει σε τεσσερις στροφες με  αξιοζηλευτο λακωνισμο,υπεροχα λυρικη αλλα οχι υπερρεαλιστικη διαθεση μια εννοια της οποιας  εχουν επιχειρησει να αποδωσουν τον ορισμο εκατομμυρια ανθρωποι εδω και δυομιση χιλιαδες χρονια απο τοτε που ο Πλατωνας εκεθειασε  τον ερωτα ταυτιζοντας τον με την ανθρωπινη Ψυχη μεσα στην οποια μοναχα δυναται να δημιουργηθει και να υπαρξει.

Βεβαια ουτε και αυτο το ποιημα μπορει να αποδωσει τον ερωτα στην πραγματικη του διασταση...Οπως κανενα ανθρωπινο δημιουργημα τεχνης, επιστημης ή 
φιλοσοφιας ποτέ δεν θα μπορεσει.


Ποτέ...........


Διοτι οσο εμπνευσμενο κι αν ειναι ενα λογοτεχνικο εργο του Βιτσενζου Κορναρου, ενα ποιημα του Καβαφη, ενα κλασσικο κομματι, ενα ερωτικο τραγουδι, μια γαλλικη ταινια, τριαντα ενα κοκκινα τριανταφυλλα, μια φωτογραφια ερωτευμενων στο ηλιοβασσιλεμα, μια  επιστημονικη μελετη περι ορμονών,μια ζωγραφια γεματη χρωματα , ενα ψυχολογικο αρθρο με φρουδικες αναλυσεις, ενα γλυπτο της Αφροδιτης, μια ζωντανη εικονα, μια αγκαλια που φωναζει αναγκη, ενα φιλι γεματο παθος ποτέ δεν θα ειναι αρκετα για να εκφρασουν την απεραντοσυνη του πραγατικου,γνησιου, αληθινου,του πλατωνικου απολυτου,αμεμπτου και αμολυντου Ερωτα για τον Άνθρωπο, για την Τέχνη..

του Έρωτα για τη Ζωή....


Διοτι οση επιστημονικη καταρτιση, οση ευχερεια λογου και οση λυρικοτητα κι αν διαθετεις ποτέ σου δεν θα μπορεσεις να ορισεις τον ΈΡΩΤΑ, το ιδανικοτερο συναισθημα του ανθρωπου στο οποιο υπαγονται ολα τα υπολοιπα απειρως κατωτερα ανθρωπινα συναισθηματα.